Bouwen is plannen, en plannen lopen mis. Hier vijf keer dat we voor een verrassing stonden.
1. Het AI-einde was niet wat we dachten
We dachten: een AI-einde moet sluiten, een conclusie geven, het verhaal afronden. We schreven prompts in die richting. Resultaat: bombastische, cliché-eindes ("en zo leefden zij") die ronduit slecht waren.
Toen draaiden we het om: "Schrijf maximaal 2 zinnen die direct aansluiten op de allerlaatste actie. Geen samenvatting. Geen moraal." Plotseling waren de eindes precies goed. Soms perfecter dan menselijke schrijvers zouden geven.
2. Spelers houden van de stille AI
We dachten dat spelers AI-features standaard "aan" zouden willen. Bleek: de meeste spelers vonden de "Klassieke modus" (geen AI) bijna net zo leuk als Komedie. Niet omdat ze AI niet wilden — maar omdat de chaos van puur menselijke ketting-zinnen iets eigens heeft.
Daarom hebben we Klassiek nu als volwaardige modus, niet als afterthought.
3. Lobby-stilte is dodelijk
Als de eerste twee spelers in een lobby zitten, en de derde duurt lang voor 'ie joint, voelen die eersten zich ongemakkelijk. Ze haken af. We hebben dit drie keer zien gebeuren in tests.
Oplossing: in Solo-modus voegen we direct bot-portretten toe aan de lobby zodat het altijd "vol" voelt. In multiplayer is een chat-emoji-rij geïntroduceerd — gewoon zodat mensen kunnen zwaaien terwijl ze wachten.
4. Het boek-thema veranderde alles
De eerste UI was een chat-app. Functioneel. Niemand vond 't gezellig. Toen maakten we 'm een boek — leren kaft op de homepage, page-flips tussen rondes, titelpagina met portretten — en de feedback ging van "het werkt" naar "het is leuk". Datzelfde spel, anders verpakt.
5. Mensen gebruiken het anders dan we dachten
We bouwden Storytale voor avond-vriendengroepen. Het wordt gebruikt op bruiloften, in klaslokalen, door families met opa's en kleinkinderen, en — verrassend — door eenzame mensen die in Solo-modus tegen de bots spelen omdat het gezelschap geeft.
De laatste use-case had ik niet voorzien. Het maakt me ook ergens warm.