We houden geen verzamelboek bij van favoriete zinnen, maar sommige blijven hangen. Een handvol uit de afgelopen weken (anoniem, met toestemming):
1. De pizza-belofte
Eerste zin van een spel was: "Bram opende de doos en wist meteen dat het de verkeerde pizza was." Twee bijdrages later had iemand erbij geschreven: "Op de bodem lag een briefje: aan de echte eigenaar, terug-bezorgen wordt op prijs gesteld." Het hele verhaal liep daarna over een pizza-koerier-onderwereld.
2. Een AI-bridge die de groep verraste
Tussen "Hij stond op" en "Het was te laat" schreef de AI: "De alarmbel gromde alsof hij beledigd was." Daarna konden alle spelers alleen nog maar over die alarmbel schrijven.
3. De pantoffels op de vlucht
Iemand begon met: "Truus stond op en zag dat haar pantoffels weer waren weggelopen. Dat gebeurde nu drie ochtenden achter elkaar." Het hele verhaal werd een stille rebellie van pantoffels die in collectief op vakantie wilden.
4. Een AI-einde dat eerlijk was
Het verhaal eindigde met iemand die zijn bril opat. Het AI-einde was: "Hij spuugde de montuur uit en likte zijn snorren schoon." Twee zinnen. Geen moraal. Precies wat het verhaal verdiende.
5. De zin die er niet meer in past
En soms krijg je een bijdrage die nergens op slaat maar wel onthoud: "De koe knipperde één keer, en wist dat ze gelijk had." Niemand wist of het sloeg op de vorige zin. Niemand zei iets. Het bleef gewoon staan in het boek.
Storytale is geen prijswinnende literatuur. Het is een avond met vrienden, een paar zinnen die je nooit alleen had bedacht, en het kleine plezier van zien dat je koe-zin tot het einde van het boek heeft overleefd.