Storytale

Het idee — een papieren spel dat niet in de lade verdween

Iedereen heeft thuis ergens een papier liggen met een half-uitgespeeld ketting-verhaal. Op de achterkant van een placemat, in een notitieboekje van een vakantie, op een blocnote van een kantoorhotel. Het was leuk, het is bewaard, en het wordt nooit meer gelezen.

Het probleem dat geen probleem leek

Het ergerlijke aan papier is niet papier. Het is dat papier vluchtig is. Een avond plezier verdwijnt op een vel dat je over zes maanden in een lade tegenkomt en niet meer kunt lezen omdat je vergeten bent welke zin van wie was.

Dat is geen ramp. Maar wel een verlies. Een mooi gezamenlijk verhaal hoort terugleesbaar te zijn.

Waarom bestond dit nog niet?

De oprechte vraag die we stelden: er zijn duizenden chat-apps, duizenden games, duizenden creative-writing-tools. Waarom is er geen ding dat de zaterdagavondketting digitaal vasthoudt en aan het eind een mooi boekje oplevert?

Het antwoord, denk ik: omdat het een "leuk" probleem is, niet een belangrijk probleem. Niemand investeert in iets wat ze niet kunnen monetiseren. Geen abonnement-model, geen advertentie-inkomsten, geen funding-pitch. Het sneuvelt voor het ooit gebouwd wordt.

Hobby-projecten als oplossing

Daarom kan iets als Storytale alleen ontstaan als hobby-project. Iemand die het 's avonds bouwt, niet om geld te verdienen, maar omdat het de avond verdient. Het is een type product dat alleen op deze manier het licht ziet.

Dit blog is dus iets meer dan een changelog. Het is ook een verklaring: wij willen dit niet groot maken op de manier dat groot maken normaal werkt. We willen dit goed maken voor de mensen die het waarderen, betaalbaar voor wie het wil ondersteunen, en gratis voor de meesten.

Een lade-vrij verhaal

De simpele droom: jij speelt op een vrijdagavond een spel met vrienden. Twee maanden later open je je laptop, klikt op een PIN-code, en het hele boek is er nog. Met portretten. Met ieders zinnen. Met de gekste momenten van die avond.

Geen lade. Geen verloren papier. Geen "weet je nog welke zin Bram die avond schreef?" — ja, hier is 'ie, op pagina 3.

Dat is wat we willen. Dit blog laat zien hoe we daar komen.

← terug naar alle blogs