Bij papieren ketting-spelletjes geldt: één avond, één papier, één lach. De volgende dag ligt het ergens in een tas. Een week later is het weg.
Dat was ons grootste pijnpunt. Niet dat papier vervelend was om mee te schrijven — het was juist tactiel. Maar de inhoud verdwijnt, en daarmee een avond aan herinneringen.
Het tegenovergestelde van een Slack-bericht
Op een Slack of WhatsApp scrollt alles weg. Een Storytale-spel niet. Het is een afgesloten ding — een PIN-code, een paar verhalen, een eindscherm met een titelpagina. Open het over zes maanden en alles is er nog precies zoals jij het achterliet.
Dat was de droom: een spel-ervaring die persistent is, maar niet als chat-archief. Als boek.
Niet een sessie, maar een ding
Daarom heeft elke Storytale-avond een eigen URL. Daarom is de eindfase een titelpagina met portretten. Daarom slaat de pagina om. Het moet voelen als iets dat je hebt gemaakt, niet als iets dat heeft plaatsgevonden.
Op de roadmap staat: PDF-export. Print-button. Eigen subdomein voor wie 'm wil delen. Allemaal manieren om het boek écht een fysieke aanwezigheid te geven, ook als de avond voorbij is.
Voor wie?
Voor alle vriendengroepen die ooit op een avond een fantastisch grappig papieren spel hebben gespeeld en de volgende dag dachten "had ik dat maar gefilmd". Voor familiebijeenkomsten waar je bezigheden hebt voor drie generaties. Voor schoolklassen die een opdracht tot iets willen maken dat in de jaarboek past.
Storytale is dat papier — maar dan eentje dat blijft.